Begin mei was het eindelijk zover. In de middag reisden we (mijn echtgenoot en ik) naar luchthaven Zürich, vanwaar het eerste lange deel van de vlucht naar Nepal begon, Michel en de rest van ons reisgezelschap startten in Amsterdam. We zouden hen in Delhi ontmoeten.
De check-in en security-check verliepen gladjes en het vliegtuig startte keurig op tijd. Het was niet erg vol dus we hadden ruim plaats. Desalniettemin is een vlucht van ruim 9 uur niet echt iets om over naar huis te schrijven. We vlogen door de nacht, met de tijd mee, door de zomertijd in Europa is het in Nepal 3 uur en 45 minuten later.
Echt slapen lukte totaal niet, dus heb ik maar wat gelezen.
Na aankomst in Delhi hadden we 2 uur overstaptijd en ontmoetten we zoals gepland de rest van de groep.
De vlucht van Delhi naar Kathmandu duurde gelukkig niet zo lang en in de buurt van ons einddoel zagen we in de verte de machtige bergtoppen van de Himalaya boven het wolkendek uitsteken. Magisch!
Na de landing visum aangeschaft en nog eens door een security-check – de Nepali zijn erg streng, ik moest zelfs mijn huis-tuin-en-keuken-horloge zonder technische snufjes afdoen! Na ontvangst van onze koffers werden we met een busje naar ons hotel in de binnenstad gebracht. Het verkeer rijdt hier links, maar is dermate chaotisch – mede door de ontelbare scooters – dat dat linksrijden soms niet helemaal duidelijk is (understatement!)
In de namiddag bereikten we ons hotel. De reisleiding stelde voor de daarnaast liggende wijk Thamel in te gaan voor een drankje en een hapje, maar door de toch energievretende lange reis èn slaapgebrek, besloten wij ons naar de 7de verdieping te begeven, waar een zwembad met bijbehorend restaurant lonkte en lieten daar de dag uitklinken.
De volgende ochtend begonnen we na een heerlijk ontbijt aan het zwembad de dag met een rustig programma. We maakten een wandeling door de binnenstad, via de wijk Thamel door allerlei winkelstraatjes naar de Ason Market (lokale markt) en naar Kathmandu Durbar Square, een groot, door UNESCO beschermd voormalig koninklijk plein, met rondom paleizen en tempels (Durbar betekent koninklijk paleis).
Maar niet alleen op dit plein vind je overal tempels, door de hele binnenstad staan grotere en kleinere tempels en kapellen – op soms verrassende plekken! – die best intensief worden gebruikt. Het grootste deel van de bevolking is Hindoe en dat lijkt veel op het boeddhisme. Ik heb me laten vertellen dat het verschil tussen boeddhisme en hindoeïsme is dat het eerste een filosofie is, het tweede een religie.
Een van deze tempels was tijdens de aardbevingen in 2015 praktisch volledig verwoest, maar is met financiële hulp van China weer prachtig opgebouwd en zo zullen er zeker meer door het buitenland gesponsorde projecten zijn geweest. De wereld kàn solidair zijn als ze wil.
Ondertussen begon mijn bloeddruk me door de broeierige warmte parten te spelen, ik werd steeds lichter in m’n hoofd, de bloeddruk daalde. Gelukkig werden er ook pauzes gemaakt en daar kon ik met een stuk mierzoete chocoladecake dit euvel enigszins verhelpen. Maar de warmte blijkt een niet te verwaarlozen factor.
Nadat we ons aan de diverse tempels, paleizen en winkelstraatjes vergaapt hadden, legden we de terugweg naar het hotel per fietsriksja af, een aparte ervaring!
Laat in de middag begaven we ons met de hele groep de wijk Thamel in om wat te drinken en een hapje te eten en konden we onze reisgenoten wat beter leren kennen. Het is een gemêleerd gezelschap, afgezien van Michel begeleiden ons een offshore-ingenieur, een horeca-koningin, een taxichauffeur, een vrachtwagenchauffeur, een accountant, een verzekeringsman en een Tata-medewerker, allen zestigers, met of kort voor hun pensioen en allemaal gezellige mensen, wat wil je nog meer! Het werd een interessante en genoeglijke avond.
Wordt vervolgd
Plaats een reactie