Voor de tweede dag in Kathmandu stond er een fors programma in de Kathmandu-vallei voor ons bereid. Rondom Kathmandu bevinden zich diverse tempel- en paleizencomplexen, die stuk voor stuk op de UNESCO Wereld Erfgoedlijst staan. Enkele hebben we deze dag bezocht, onder leiding van een lokale gids, Shiva, een aardige man, die ons uitgebreid het een en ander over de verschillende godheden en koninkrijken in de vallei vertelde.
We begonnen met de Stupa van Swayambhunath, ook wel de Monkey Temple genoemd, niet vanwege de apengodheid Hanuman, maar omdat er vele apen in en rondom het complex leven en rondlopen. De avond ervoor hadden we kort met een paar Turkse ingenieurs, die hier voor een congres waren, gesproken. Die hadden deze tempel die dag bezocht en ze vertelden, dat je een eindeloos lange trap naar de tempel moest beklimmen, dus ik zag de bui al hangen. Maar wij kwamen aan de andere kant van de heuvel aan en vandaar was de klim gelukkig beduidend korter, desalniettemin was het in de warmte evengoed afzien.
Boven aangekomen stond daar de Stupa in al zijn pracht, met daar omheen vele kleinere heiligdommen en overal aapjes, maar daar hadden we geen last van, ze negeerden ons toeristen eigenlijk, geen gebedel, stelen of agressief gedrag. Het tempelcomplex is heel mooi, er is heel veel te zien, tamelijk toeristisch ook, maar de sfeer was gemoedelijk.
Weer beneden aangekomen, ging de tour verder naar Patan Durbar Square, een prachtig middeleeuws paleizen- en tempelgebied, gebouwd door de Newari, een hooggewaardeerde bevolkingsgroep in Nepal. Hun architectuur staat bekend om zijn verfijnde vakmanschap, de unieke stedenbouw en de harmonieuze verweving van kunst, religie en het dagelijks leven. We zijn onder leiding van Shiva langs en door de verschillende bouwwerken gelopen, met name door een enorm voormalig paleiscomplex met binnenplaatsen, een reinigingsbekken en een prachtige tuin, waar gelegenheid was om op een terrasje even op adem te komen.
In het complex is ook een museum, waar je uitgebreid geïnformeerd wordt over de vele, vele godheden van het hindoeïsme. Daarnaast werd er ook op plakkaatborden veel documentatie getoond over de aardbevingen in 2015, die hier grote verwoestingen hadden aangericht, en wat deze ramp voor de culturele erfenis heeft betekend. Zo was er bijvoorbeeld het verhaal, dat heel kort na de aardbevingen met man en macht werd gewerkt, om alle kapotte onderdelen van de verwoeste beelden te verzamelen. Hierna werd alles gecatalogiseerd en geprobeerd alle beelden en andere artefacten te repareren. Omdat vele godheden vaak meer dan twee armen hebben, hielden ze uiteindelijk een aantal armen over, die ze niet meer met zekerheid konden toewijzen aan de beelden. Deze armen zijn nu ook in een vitrine samengebracht en tentoongesteld.
Na al deze bezienswaardigheden was onze volgende stop de zogenaamde Golden Temple, een paar straatjes verderop buiten het centrale plein. Een relatief kleine tempel in een straatje een beetje achteraf, dat je bijna over het hoofd zou zien. Het is een eeuwenoud boeddhistisch klooster met prachtige koperen beelden en vergulde details, in het midden van de binnenplaats bevindt zich een schrijn met daarin het beeld van een godheid, heel mooi allemaal. Er scharrelde ook een jochie rond, die iets geheimzinnigs deed met linten. Shiva vertelde, dat hij een priester is. Het is hier de merkwaardige religieuze gewoonte, om elke maand een jongen uit te kiezen, die dan een maand lang “priester” is (onder begeleiding van een ouder iemand). Het kind is tussen de 7 en 11 jaar oud en wordt gekozen, omdat “zijn geest nog puur” is.
Via de Durbar Square liepen we weer terug naar de bus en vervolgden onze weg, nu naar de Pashupatinath-tempel, het heiligste hindoeïstische tempelcomplex van Nepal, gelegen aan de Bagmati-rivier. Een groot gedeelte van dit complex is voor niet-Hindoes niet toegankelijk, maar een deel van het gebied konden we bekijken, met name een grote binnenplaats met in het midden een tempelgebouw met duidelijke sporen van de aardbevingen.
Rondom bevinden zich kleine ruimtes waar oude mensen kunnen wonen en worden verzorgd. Het is het enige door de Nepalese staat beheerde verzorgingstehuis en een belangrijk sociaal netwerk. De zorg is bedoeld voor hulpbehoevende, arme en verarmde Nepalese burgers van 65 jaar en ouder die geen eigen familie hebben. Er wordt gezorgd voor onderkomen, maaltijden, kleding en basisgezondheidszorg. Veel ouderen komen hierheen, om hun laatste levensjaren door te brengen en na hun overlijden te worden gecremeerd aan de oever van de heilige rivier Bagmati. De instelling is sterk afhankelijk van vrijwilligerswerk. Jonge lokale bewoners, zorgverleners en internationale vrijwilligers helpen er regelmatig om de ouderen te verzorgen en te vermaken.
Na dit bezoek staken we de rivier over een brug over en hadden we zicht op de crematieplaatsen op de oever aan de overkant. Eén brandstapel brandde. Na de crematie wordt de as en de niet volledig verbrande houtblokken in de rivier geduwd. Ik persoonlijk vond het een nogal lugubere plek.
We sloten de dagexcursie af met de Boudhanath Stupa, een van de grootste stupa’s ter wereld (we hebben het nagekeken: de Borobudur in Indonesië is de grootste). We zijn er omheen gelopen, erin kon je niet, want daar is niets, alleen een verticale opgang naar het bovenste gedeelte, alleen toegankelijk voor priesters. Rondom bevonden zich toeristische winkeltjes met op de 4de verdieping restaurantjes met prachtig uitzicht op de tempel. In een van deze streken we neer, om de vele indrukken van die dag onder het genot van een biertje te laten bezinken.
Het weer was ondertussen de hele dag al bewolkt met soms dreigende luchten en net toen we op het punt stonden naar de bus terug te gaan, ontlaadde zich een enorme regenbui. Dat duurde wel even voordat het minder werd, maar uiteindelijk bereikten we de bus en konden we midden in het spitsuur terug naar het hotel.
We sloten de dag gemoedelijk af in het restaurant aan het zwembad en gingen daarna op tijd naar bed, want de volgende dag moesten we vroeg op. Maar daarover later meer.
Geef een reactie