Nepal (3) – Onderweg naar Pokhara

Schooltje in het district Tanahun

Voor deze dag hadden we de opdracht gekregen om 7 uur ‘s morgens klaar te staan om op de bus te stappen, we hadden een lange tocht naar Pokhara voor de boeg. We hadden dus keurig de wekker gezet, met genoeg tijd voor aankleden, inpakken en ontbijten.

Dachten we.

Totdat er op de deur werd geklopt, Michel voor de deur, waar we bleven, het was al kwart voor 7! De wekker bleek dus een uur te laat ingesteld te zijn geweest. Het werd even flink stressen, maar we hebben het (uiteraard zonder ontbijt) gehaald.

We hadden nu een bus voor zo’n 20 personen met eigen chauffeur, er was ruim plaats voor iedereen op comfortabele stoelen. En dat was ook wel nodig, want de wegen bleken maar voor een deel geasfalteerd te zijn, hele stukken lagen open, waar men al dan niet aan de weg werkte, en waar we over een grind- en stenenweg reden, dus het was niet erg rustig zitten.

Onderweg bij het verlaten van Kathmandu pikte de chauffeur zeer tegen de zin van Michel zijn jongere broertje op; blijkbaar had hij opdracht gekregen de jongen bezig te houden. Na een paar uur stopten we opnieuw, omdat de chauffeur naar de WC moest, wij hebben toen ook maar even de benen gestrekt (en een rolletje biscuitjes gescoord bij wijze van ontbijt). Wat later pikten we nog iemand op, Rajin, onze Nepalese reisleider. Eigenlijk werkt Michel altijd samen met Lukman, de oom van Rajin, maar deze was door familieomstandigheden verhinderd en had zijn neef in zijn plaats gestuurd.

Schoolspullen

De vorige dag waren we tussen de bezichtigingen door bij een boekwinkel gestopt, waar ook schoolspullen werden verkocht, Michel heeft daar wat spullen om te spelen, zoals ballen, springtouwen, frisbees, kaartspelletjes, etc. en voor de les (telraam, leeskaarten, etc.) gekocht. Dat was allemaal bedoeld voor onze volgende stop: een schooltje in een dorp, wat hoger gelegen, weg van de hoofdweg in the middle of nowhere, waar hij was uitgenodigd om een set wc’s te openen die door de stichting ARGO en de VAT Foundation is gesponsord. Het dorp, Piple in het district Tanahun, ligt op ongeveer één derde afstand van onze route van Kathmandu naar Pokhara.

De kinderen

Toen we er net na de middag aankwamen, stond het hele schooltje ons al op te wachten en werden we met alle egards ontvangen. Bloemenkransen en kinderapplaus en er stond een hele rij stoelen voor ons klaar (alleen wel midden in de zon, dus dat was wel even afzien). Er werden speeches gehouden en duizend keer gedankt, daarna werd een lint doorgeknipt en werden de wc’s bekeken, inclusief het bordje met inwijdingstekst.

De nieuwe wc’s

Het zag er allemaal prima uit. Overigens hoorde bij deze wc’s ook een watertank, die door chronisch gebrek aan schoon water in Nepal broodnodig zijn.

Naast de wc’s stond nog een onafgemaakt gebouw, dat bedoeld was voor twee nieuwe schoollokaaltjes, maar voor het tweede lokaal, een verdieping hoger, was geen geld meer. Michel maakte in zijn speech direct het voorstel om de sponsoren hiervan op de hoogte te brengen, dan zou er gekeken worden naar verdere sponsoring.

Er waren ook nog drie meisjes, die een dansje hadden ingestudeerd, die ze na enige aarzeling uitvoerden en de allerkleinsten vonden de schommels toch een stuk interessanter; het was allemaal even hartverwarmend. Ook het speelgoed werd, toen de kinderen eindelijk mochten, onmiddellijk in gebruik genomen.

Na zo’n uur namen we weer afscheid en terug bij de hoofdweg hebben we bij een tankstation nog wat gegeten en gedronken. Daarna verder naar Pokhara waar we rond een uur of 5 eindelijk aankwamen. Toen we uitstapten, begon het net te regenen. Het hotel was okay, niet zo luxueus als dat in Kathmandu, maar met een heerlijke tuin met overdekte zitjes. Er liepen vrij veel backpackers rond, Pokhara is het startpunt voor trektochten rond het Annapurna-massief en naar de uitlopers van de Himalaya rondom Pokhara.

Na de check-in in de kamer hebben we in de tuin eerst maar eens een biertje genomen. Een aantal van de groep wilde ondanks de regen evengoed het plaatsje in, maar niet iedereen had daar zin in. Een paar hadden darmproblemen en we hadden weinig zin om door de regen te lopen, het bleek later dat die zo heftig werd, dat de straten voor korte tijd veranderden in stromende beken.

Wij bleven lekker in het hotel, hebben daar ook wat gegeten en daarna op tijd naar bed.

Wordt vervolgd


Ontdek meer van Tales from the Riverside

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Reacties

Één reactie op “Nepal (3) – Onderweg naar Pokhara”

  1. Suus avatar
    Suus

    Weer leuk om te lezen! 🫶

Geef een reactie