Onze excursie rond Pokhara deze dag begon met het Gurkha Museum, waarin verteld wordt hoe de Gurkha’s aan hun faam komen. Kort verteld: in 1815 stuurde de Britse koloniaalmacht in India troepen richting het opstandige koninkrijk Gurkha, die door hun expansiedrift de Britten dwongen in te grijpen. De troepen van de Gurkha’s drongen de Britten terug, maar het bleef onrustig in de noordelijke grensstreek tussen India en Nepal. Uiteindelijk, na vele gevechten over en weer, werd tussen de Britten en de Gurkha’s een verdrag gesloten, het koninkrijk Gurkha gaf bezette delen in India op en Gurkha-soldaten werden vanwege hun dapperheid en uithoudingsvermogen – tot op de huidige dag – als elitetroepen in het Britse leger opgenomen.
Oorspronkelijk kwamen de Gurkha’s alleen uit het latere Nepalese district Gurkha, tegenwoordig komen ze uit heel Nepal. Het zijn elitesoldaten en om Gurkha te worden, moet je aan heel hoge eisen voldoen. Er zijn per jaar ook maar een klein aantal opleidingsplaatsen beschikbaar, maar blijkbaar erg geliefd, want er melden zich elk jaar veel meer aan dan aangenomen kunnen worden. Een buitengewoon interessant museum.
Hierna gingen we verder, de heuvels in. Op een van de toppen ligt de Shivatempel. De weg ernaartoe was avontuurlijk met ook hier vele stukken open weg, maar ik moet zeggen, onze buschauffeur deed het prima, hij had duidelijk ervaring met bergwegen. Ik ben geen moment bang geweest met hem achter het stuur.
Boven aangekomen moesten we te voet nog een stuk verder. Zoals gewoonlijk raakte ik al snel achterop, ik kon het tempo van mijn medereizigers gewoon niet bijbenen, maar Rajin, onze Nepali gids, ontpopte zich als mijn beschermer. Hij bleef met mij meelopen, zorgde voor water en hield zelfs een paraplu boven m’n hoofd tegen de zon! Heel aardig. Bij de laatste bocht kregen we opeens zicht op het enorme beeld van Shiva, echt sensationeel!
Ondertussen vertelde Rajin van alles over Shiva en consorten. In de hindoeïstische godenwereld zijn er drie hoofdgoden, of drie aspecten van de hoofdgodheid: de Schepper (Brahma), de Beschermer (Vishnu) en de Vernietiger, Shiva dus. Hij is een interessant figuur met een nogal heetgebakerd karakter. Volgens de legende is Parvati zijn vrouw, en haar zoon Ganesh dankt zijn olifantenhoofd aan Shiva’s opvliegende aard.
Het was echt een prachtige Stupa en het uitzicht vanaf de heuveltop het dal in was ook wijds. Het was helaas alleen te bewolkt om iets van het Annapurna-massief te kunnen zien, dat je hier normaal gesproken prachtig ziet liggen. We zijn rond de tempel gelopen om alles te bewonderen.
Tegenover deze tempel ligt op een tweelingheuvel een tempel van een godin, volgens mijn recherche de moedergodin Durga. Nadat we alles uitgebreid hadden bewonderd weer naar beneden, waar we in een tentje onder aan de weg wat hebben gedronken.
Onze laatste stop voerde ons weer naar beneden, naar het International Mountain Museum. Hierin wordt de geschiedenis van de diverse beklimmingen van de hoogste bergtoppen van de Himalaya verteld, de populatie die in dit gebied woont, hun verschillende culturen en de wetenschappelijke en ecologische aspecten van deze streek. Het was leuk, dat Rajin ook hier met mij optrok en het een en ander over de verschillende bergtoppen en de bevolkingsgroepen vertelde. Hij is duidelijk een fan van zijn eigen land, hij weet veel en vertelt graag.
In de namiddag waren we weer terug bij het hotel. Het was de hele dag drukkend warm geweest en toen we bij het hotel aankwamen, regende het weer, het heeft zelfs geonweerd. Na een kleine rustpauze in de tuin onder een afdak (vanwege de regen) een biertje gedronken. Toen het weer droog werd, besloot de rest van de groep weer de stad in te gaan, daar hadden wij geen zin in. Door de regen was het behoorlijk afgekoeld en het was nu aangenaam toeven in die heerlijke hoteltuin, waar we later ook smakelijk hebben gegeten.
De volgende dag begon een driedaagse reis richting Chitwan in het zuiden van Nepal.
Geef een reactie