Nepal (5) – Tansen, Lumbini

Eigenlijk was het plan om ‘s morgens vroeg vanaf een uitzichtpunt van de zonsopgang met zicht op de Himalaya te genieten en dan, na ontbijt, op weg te gaan, maar het weer werkte niet erg mee, Er hingen voortdurend wolken voor het gebergte, van bergtoppen was geen spoor te bekennen. Dus vertrokken we volgens plan B rond 8 uur richting Tansen. De rit duurde ongeveer 6 uur, mede dankzij de slechte wegen door de heuvels. We pauzeerden een keer op een plek waar een grote hangbrug over een vallei hing. Enkelen van de groep moesten die even uitproberen, maar het was mij te warm.

In Tansen aangekomen hebben we eerst op een schaduwrijk terras geluncht. Ik heb alleen wat gedronken en een stukje chocoladecake gehad. Mijn bloeddruk was voortdurend te laag en ik besloot om met het tabletje, dat ik dagelijks slik tegen te hoge bloeddruk, voorlopig even te stoppen.

Na de lunch bezochten we het Palpa Durbar Museum. Zoals de naam al zegt, is het museum gehuisvest in een voormalig koninklijk paleis. De collectie vertelt over de verschillende culturele gemeenschappen binnen Nepal en over de koningen die in de loop van de tijd aan de macht waren, vanaf de eerste koning (van het koninkrijk Gurkha), die de verschillende koninkrijken tot één land verenigde, tot de laatste koning, een van de weinige telgen van de familie, die de massamoord op een groot deel van de familie in 2001 overleefde. Het land was in shock en omdat nooit onbetwist is vastgesteld hoe, wie en waarom de moord werd gepleegd, doen er allerlei complottheorieën de ronde (de zoon of de broer van de koning, de opstandige Maoïsten, invloed van India, Amerika, noem het maar op). De moord leidde uiteindelijk wel tot het einde van het koninkrijk, sinds 2008 is Nepal een republiek.

Ondertussen raakte ik met Rajin, die zich inmiddels als mijn schaduw en beschermer had ontpopt, in gesprek. Behalve wetenswaardigheden over de verschillende vitrines waar we langsliepen, en over de koninklijke familie en de huidige politiek in Nepal, vertelde hij ook wat meer over zichzelf. Hij blijkt wegenbouwkundig ingenieur te zijn en heeft een fulltime job als een van de teamleiders bij een bouwonderneming. Omdat zijn oom verhinderd was en hij al sinds kleine jongen met zijn oom mee mocht, als er gasten uit Europa kwamen, weet hij heel goed wat er van hem wordt gevraagd als reisleider en hij doet het graag. Hij is nu bezig om nog zijn masters te halen, ambitieuze plannen dus. Het is een heel aardige jongen met veel humor, hij lacht veel, praat graag en liet zich ontvallen, dat hij zich over mij ontfermd heeft, omdat ik hem aan zijn grootmoeder doe denken! Ik heb het maar als groot compliment opgevat.

Door al dat geklets waren wij veruit de laatsten, die het museum uitkwamen. Er was verder in Tansen niet veel te beleven, dus begaven we ons naar het hotel voor deze nacht. Het lag boven op een heuvel, de weg ernaartoe leidde door een prachtig bos. Het hotel was best aardig, maar in de kamers bleek wel het een en ander mis. Bij ons deed de airco het niet en ook diverse anderen hadden wat te klagen. Omdat het inmiddels begon af te koelen, heb ik het raam maar wijd opengezet, met een hor ervoor tegen vliegend gespuis. Er was wel een mooi terras met uitzicht op de omgeving en daar hebben we met z’n allen gezellig zitten pimpelen en later prima gegeten. Het personeel deed heel erg z’n best om het ons naar de zin te maken, maar zo’n groep als wij hadden ze duidelijk nog zelden meegemaakt en ze konden niet alles even goed aan. Ik had af en toe wel een beetje medelijden met ze.

Na een onrustige nacht en een speciaal voor onze groep klaargemaakt ontbijt met alles wat je je maar kon wensen, ging de reis verder. Aan de voet van de heuvel bezochten we eerst Ranimahal, het paleis aan de rivier. Dit paleis is eind 19^de eeuw door de gouverneur van West-Nepal gebouwd ter ere van zijn geliefde vrouw die veel te jong was overleden. Best een mooi gebouw en we zijn er even doorheen gelopen, maar binnen is er behalve de ruimtes niet veel te zien.

Op de parkeerplaats was een kiosk waar we wat gedronken hebben. Omdat m’n bloeddruk maar niet wilde stijgen, raadde Rajin me aan om ORS, een hydratatiemiddel, dat de vocht- en zoutbalans herstelt, te nemen en hij regelde dat ook gelijk. Het is een poedertje dat je in water oplost en is hier overal bij kiosken te krijgen. En inderdaad, dat bleek heel goed te werken. Rajin heeft later nog een extra voorraadje poederzakjes georganiseerd voor de volgende dagen en daar heb ik veel baat bij gehad.

Rond een uur of twee arriveerden we in ons hotel in Lumbini, de geboorteplaats van Boeddha en een van de belangrijkste pelgrimsoorden voor Boeddhisten. Na de incheck in het hotel en wat opfrissen vertrokken we ruim een uur later met elektrische riksja’s naar de Sacred Garden, de plaats waar Boeddha als Siddhartha Gautama onder een boom werd geboren. Deze Tuin is een enorm complex, waar tientallen landen Stupa’s, tempels en kloosters hebben gesticht, om zo dicht mogelijk bij DE plek te mogen zijn.

We hebben er een aantal bezocht, een Chinese, een paar Nepalese en een Thailandse.

Als laatste bezochten we de tempel met daarin de archeologische overblijfselen van een oud boomheiligdom, daterend van vóór 550 v.Chr. De onderzoekers beschreven dit als het vroegste bewijs van boeddhistische structuren en het eerste archeologische bewijs van het leven van Boeddha, maar andere wetenschappers waarschuwden dat het heiligdom pre-boeddhistische boomverering kan vertegenwoordigen en dat meer onderzoek nodig is.

In ieder geval ligt daar ook onder een glasplaat een steen, waarvan beweerd wordt, dat dat de precieze plek van Boeddha’s geboorte is. Achter de tempel ligt een grote vijver met daaraan grenzend een plaats met een enorme heilige boom, een bodhiboom.  Je zou denken dat dat DE boom is, maar deze is in feite “pas” zo’n 150 jaar oud. Desondanks zat er een heel rijtje Boeddhisten eindeloos teksten te reciteren.

Het was allemaal heel leuk om mee te maken, maar de broedhitte, zonder een zuchtje wind, eiste ook zijn tol. Ik was bekaf. Na terugkomst in het hotel en even opfrissen op de kamer begaven we ons naar het terras van het hotel, naast het hotelzwembad, waar het nog steeds wel warm was, maar bij het water was het uit te houden. Gezellig met de groep wat gedronken en gegeten. Een van de medereizigers had nog een oorkonde voor Michel gefabriceerd als dankjewel voor al zijn inspanningen om deze reis tot een bijzondere belevenis te maken, erg leuk.

De volgende dag vertrokken we naar Chitwan, een totaal ander Nepal.

Wordt vervolgd