’s Nachts niet geweldig geslapen, meerdere keren wakker geweest.
Rond half 6 zag ik een kudde herten direct voor ons balkon voorbijtrekken en het roze licht van de opkomende zon boven een dampend rivierenlandschap vanuit bed, wat een luxe en wat een schoonheid!
Vandaag stond er een bezoek aan een authentiek dorp van de Tharu-gemeenschap, de culturele bevolking, die deze streek al eeuwenlang bewoont, op het programma. Rond 9 uur gingen we met Tek en Aline als gidsen met een busje op pad. We wandelden door het dorp en bij een groep huizen vertelde Tek het een en ander over de Tharu.
De Tharu zijn een volk in de Terai in Nepal en in het noorden van India. De meerderheid van de Tharu woont in Nepal, waar ze 13,5 % van de bevolking uitmaken en officieel als minderheid worden erkend.
De Tharu noemen zichzelf ‘mensen van het bos’. In Chitwan leefden ze honderden jaren in de bossen, waar ze een vorm van wisselbouw met korte braaklandperiodes beoefenden. Ze verbouwen rijst, tarwe, mosterd, maïs en linzen, maar verzamelen ook bosproducten zoals wilde vruchten, groenten, geneeskrachtige planten en bouwmaterialen voor hun huizen en gebruiksobjecten.
Olifantsgras en bamboe zijn veelzijdige gewassen. Het riet van het olifantsgras en bamboe gebruiken de Tharu voor de bouw van hun huizen, bedekt met een laagje leem. Het nadeel van deze bouwwijze is dat er na de moessonperiode vaak veel reparaties nodig zijn, maar het voordeel is het woonklimaat: koel bij hitte buiten, warm als het buiten koel is.
Langs de wanden onder de dakrand hingen ook korven gemaakt van bamboe, gevuld met aardappelen.
Het gras wordt gebruikt voor diverse handwerkproducten, wij zagen o.a. platte schalen op het dak met producten om te drogen en – heel lief – een schommelwieg. En er waren ook stallen met jonge waterbuffels.
De Tharu staan bekend om hun vermogen om te overleven in de malariagebieden van de Terai, die voor buitenstaanders dodelijk waren. Uit hedendaags medisch onderzoek, waarin de Tharu werden vergeleken met andere etnische groepen die in de buurt wonen, bleek dat malaria bijna zeven keer minder vaak voorkwam onder de Tharu. Dit onderzoek heeft bevestigd, dat dit te danken is aan genetische factoren, niet door verschil in gedrag of voedingspatroon. Het was allemaal buitengewoon interessant.
Op de terugweg naar de bus kwamen we langs een school, waar net een of andere toespraak voor de diverse klassen werd gehouden. Na afloop liepen de leerlingen naar hun klassen terug en toen ze ons zagen, maakten ze met veel gegiechel het namaste-teken. Dat was ook even genieten.
Rond een uur of half twaalf waren we weer terug bij het hotel, tot de lunch in de Tiger’s Den gezeten.
‘s Middags stond er nogmaals een safari op het programma, nu in een ander gedeelte van het junglepark. We hadden het er de vorige avond al even over gehad, ik had er niet zoveel zin in. Ten eerste zouden we ’s middags gaan, dus in de broedende warmte, en dan nog eens ruim 4 uur lang in die niet bepaald comfortabele jeeps. Buiten dat hadden we de afgelopen tijd best wel een vol programma gehad, we waren veel en lang onderweg geweest en hadden nauwelijks tijd gehad om wat te reflecteren. Uiteindelijk besloten we, dat een middagje rust ons goed zou doen, dus wij gingen niet mee. We hebben ons op de kamer vermaakt, heerlijk koel en af en toe op het balkon van de hitte, de stilte en de natuur genoten.
Rond half 6 begaven we ons naar de Tiger’s Den, waar we met een heerlijk biertje van het uitzicht op de verlichte tuin hebben genoten, in afwachting van de rest van de groep, die ruim een uur later weer bij het resort arriveerde. Ze hadden best veel dieren gezien, rinocerossen, deze keer vlak bij de auto, olifanten, maar ook op deze safari liet de tijger zich niet zien.
Na het diner – wederom een buffet – zijn we weer naar de kamer gegaan, waar ik zo veel mogelijk de koffer heb klaargemaakt voor vertrek, want de volgende dag was het feest in Chitwan alweer voorbij.
De volgende ochtend trokken we met veel weemoed de deur van ons huisje achter ons dicht. Met koffer en alles naar het hoofdgebouw, afgerekend en nog eens heerlijk ontbeten.
Het afscheid was hartverwarmend, we werden door Tek, Aline en nog wat personeel met veel namaste’s, een afscheidssjaaltje en dito foto uitgeleide gedaan. Rond 8 uur reden we weg, terug naar Kathmandu.
Na een lange, deels hobbelige rit kwamen we pas rond een uur of vier bij ons hotel aan. We hadden een nieuwe bus en verse chauffeur, maar die reed het eerste stuk zó voorzichtig dat tenslotte iedereen liep te morren, dat dat rijden wel wat pittiger kon.
We hadden een lunchpauze in een restaurantje met prachtig bloeiende bomen rondom – en ze serveerden een verrukkelijke tomatensoep! – en toen heeft Rajin de chauffeur ook duidelijk gemaakt, dat hij er op de rest van de rit een beetje tempo achter moest zetten, wat hij daarna ook deed.
We logeerden de laatste twee nachten in een voormalig paleis. De entree was inderdaad koninklijk, met veel marmer, glitter en glamour, evenals de bal- resp. ontbijtzaal, waar we de volgende ochtend prima konden ontbijten, maar de rest was tamelijk gedateerd. De kamers waren klein en onhandig ingericht, met name de badkamer.
Maar goed, in het hotel werden we door Lukman, de oom van Rajin, ontvangen. Hij zou de laatste dagen als reisbegeleider overnemen en dat betekende dus ook afscheid nemen van Rajin, heel jammer. Maar hij beloofde de volgende ochtend nog even langs te komen. In alle consternatie was hij ook zijn jas vergeten en die kwam bij ons terecht.
Nadat we ons op de kamer opgefrist en ingericht hadden, gingen we naar de hotelbar, waar het best gezellig werd. En na de borrel hebben wij in het restaurant van het hotel heerlijk gegeten met een miniflesje wijn (de rest ging nog de stad in), daarna na weer een lange dag gaan slapen.
Geef een reactie